SimonZegt

Het is inmiddels alweer meer dan een maand geleden, maar toch nog een tweede blog over mijn Engelandrondreis. Na Bristol, Glastonbury en Stratford-upon-Avon (inderdaad, waar Shakespeare werd geboren) kwamen we aan in Liverpool. Net als bij Bristol – de Glastonbury Tor – en bij Stratford – het graf van Shakespeare – hadden we ook in Liverpool een specifiek doel. Of in dit geval eigenlijk vier specifieke doelen: the Beatles.

De naam van het vliegveld, Liverpool John Lennon Airport, doet al vermoeden dat het niet moeilijk is sporen van de Fabulous Four te vinden. En hoewel wij met de trein aankwamen waren de Beatlesverwijzingen inderdaad alomtegenwoordig. Meerdere Beatlesbussen rijden hun vaste route door de stad en de helft van de winkels verkoopt er T-shirts, mokken, tassen en mousepads met de beroemde Abbey Road foto van het zebrapad erop. Na deze vaststelling ontdekten we dat Liverpool een heel wat grotere stad is dan onze vorige bestemmingen. Met backpacks lopen naar het hostel was achteraf niet zo verstandig, maar we hebben het gehaald.

Op onze eerste volledige dag in Liverpool verkenden we de stad. We bezochten de compleet gerenoveerde Albert Docks, ooit het vertrekpunt van boten vol slaven naar de Verenigde Staten, nu gevuld met moderne musea, koffiehuisjes en, uiteraard, de ‘Beatles experience’. Omdat de rij voor deze ‘ervaring’ toch wel erg lang was, en ook omdat ik stiekem denk als diehard Beatlesfan het meeste toch al te weten, zijn we vervolgens het centrum in gegaan. Via een enorm, splinternieuw winkelcentrum kwamen we in Matthew Street terecht. Het straatje dat zichzelf ‘birthplace of the Beatles’ noemt. Niet geheel onterecht, want in het verder onopvallende straatje bevond zich de Cavern Club, waar ze hun eerste optredens gaven. De plaats van de ingang is gemarkeerd, maar de club zelf is in de jaren ’70 gesloopt. Weliswaar is hij een paar huizen verderop herbouwd, maar dat is natuurlijk niet helemaal hetzelfde. Toch was ik blij om het gezien te hebben. Die avond zagen we, gehuld in oranje shirts, de WK-finale. Daar zal ik verder niet over uitwijden.

De dag erop ging onze Beatlestocht verder. Zoals gezegd rijden er meerdere Beatlesbussen door de stad. Veel daarvan met een open dak en een uitgebreide ‘hop-on-hop-off’ aanbieding op de zijkant gedrukt. Ook de Yellow Duckmarine, een gele bootauto die, echt waar, eerst door de straten rijdt om vervolgens bij de docks zo het water in te duiken, zal zijn charme hebben. Wij kozen echter voor de Magical Mystery Tour. Omdat zij in elk geval proberen te suggereren dat ze iets minder toeristisch zijn en, belangrijker, omdat ze langs alle geboortehuizen rijden.

Toeristisch was het natuurlijk alsnog, maar eigenlijk ook mijn leukste dag van de hele vakantie. De bus, inclusief jaren ’50 interieur en vriendelijk engels mannetje als gids, bracht ons langs de geboortehuizen van Ringo – klein – en George – nog kleiner. Dit alles niet in het centrum van Liverpool, maar in een zuidelijke buitenwijk. Zo een waar je normaal nooit zou komen als je er niet toevallig woonde. Het huis waar Ringo als jongetje woonde wordt binnenkort gesloopt, een mededeling die in de bus tot grote verontwaardiging leidde. Vervolgens reden we langs Penny Lane, waar iedereen natuurlijk de bus uit mocht om met het straatnaambordje op de foto te gaan. Even verderop bleek dat the banker (on the corner… with a motorcar), de brandweerkazerne (the fireman, he likes to keep his fire engine clean) en, zoals je op de foto kunt zien, ook de shelter in the middle of a roundabout er nog altijd zijn.

The barber had een andere naam gekregen, maar zat ook nog op dezelfde plaats als in de tijd van the Beatles.
The barber shaves another customer
We see the banker sitting waiting for a trim
Then the fireman rushes in

Uiteraard reden we ook langs het huis waar John Lennon opgroeide – inmiddels een museum en toch een beetje heilige grond. Bovendien was het leuk om te zien dat ze in de film die dit jaar over zijn jeugd verscheen (Nowhere Boy) inderdaad het echte huis gebruikt hebben. Naast een vluchtige blik uit het raam op het roodgeschilderde hek van Strawberry Fields, voerde onze reis natuurlijk langs het geboortehuis van Paul McCartney.
20 Forthlin Road bleek een heel normaal huis, ietsje groter dan dat van Ringo en George, ietsje kleiner dan dat van de tante van John, maar voor mij (en duizenden Paulfans met mij waarschijnlijk) iets speciaals.

Via het huis van Brian Epstein, de manager, en het schooltje waar John Lennon en Paul McCartney elkaar voor het eerst ontmoetten reden we terug naar het centrum. We eindigden bij Matthew Street, waar wij al geweest waren, en keerden dan ook als vermoeide maar voldane fans terug naar het hostel.

Sinds drie weken schrijf ik wekelijks een columnachtige blog op de website van AT5. Ik ben er nog niet over uit of ik dezelfde blogs ook hier ga plaatsen. Waarschijnlijk alleen degene waar ik na een paar weken nog steeds tevreden over ben.
Meer persoonlijke blogs en natuurlijk fictieve verhalen blijven gewoon op SimonZegt komen.

Mijn twee weken in Engeland begonnen (via Londen) in Bristol. Een middelgroot stadje aan de monding van de rivier de Avon, dat leuker en gezelliger is dan ik van tevoren dacht. Ondanks dat was het eigenlijke doel van drie dagen in Bristol het nabijgelegen Glastonbury. Naast een jaarlijks muziekfestival herbergt dat namelijk het ‘Isle of Avalon’.

Eenieder die the Mists of Avalon van Marion Zimmer Bradley gelezen heeft, begrijpt nu meteen waarom iemand naar Glastonbury zou willen. Voor de onwetenden een korte uitleg (maar lees toch ook maar gewoon het boek): de zogenaamde Tor is een natuurlijke heuvel, waar al zeker 2000 jaar allerlei mystieke eigenschappen aan worden toegekend. Door Keltische natuurgodsdiensten, maar ook door christenen die er een kerk bovenop bouwden. Het werd een eiland genoemd omdat het graafschap Somerset, waar de Tor middenin ligt, in de zomer voor grote delen onder water stond. Een heuvel werd dan dus een eiland.

Het dorpje Glastonbury, overigens nog meer dan een uur met de bus vanaf Bristol, heeft één winkelstraat, die als gevolg van alle spirituele associaties bezaaid is met New Age/Boeddhistische/Wicca winkeltjes. Vanaf het hoogstgelegen gedeelte van het dorp begint een voetpad naar de top van de Tor. Een verbazend rustig en weinig gebruikt voetpad, waarschijnlijk doordat het best een lange klim is, die bovendien dwars door een weiland vol koeien leidt. Op de top zijn de zon, koffiehuisjes en rozenstruiken van laag-bij-de-gronds Engeland ineens verdwenen en vervangen door voorbij jagende wolken, wapperende haren, rukwinden die de eenzame, duizend jaar oude toren teisteren en een uitzicht over vier graafschappen, helemaal tot in Wales.

Weer beneden is ook een bezoek aan de Chalice Well de moeite waard. De bron van ijzerrijk en prima drinkbaar water (die ook in Mists of Avalon voorkomt) is omringd door mooie goed onderhouden tuinen. Al snel vervagen de jagende wolken en zijn ze weer vervangen door zon en rozenstruiken.

Een mier rolt een steentje over het warme zand. Hardwerkend, zonder pauze, de hele zomer lang. Ik ga intussen op vakantie en ben 20 juli weer in het land.
Ik schreef het al eerder: de bestemming is Engeland. Met een BritRail-pas het hele land rond. Als ik terug ben een uitgebreide blogpost, met foto’s.

Dat de formatie van een nieuw kabinet moeilijk is, weten we nou onderhand wel. Dat het deze keer nog lastiger is dan anders ook. Hoe het komt dat het allemaal zo moeizaam gaat? Niet doordat er geen enkele uitweg is, die zijn er namelijk genoeg.

Nee, eerder doordat geen enkele partijleider iets wil toegeven aan de ideeën van andere partijen. Natuurlijk, de kiezer wil het ook zo – je stemt niet op een partij die helemaal meegaat in de opvattingen van een andere partij. Dan had je daar namelijk wel op gestemd.

Maar toch. Het idee achter de democratie is dat iedereen een stem heeft. Ieders mening wordt gehoord. In Nederland gaat dat niet zoals bij de oude Grieken,
met alle mannen op een plein stemmen over elke beslissing, maar via een partijenstelsel. Het doel blijft hetzelfde: het land besturen op een manier waar iedereen zich in kan vinden, in plaats van een manier waar alleen een kleine groep het mee eens is.

Je zou dan ook kunnen stellen dat een consensus vinden uiteindelijk de prioriteit is in een democratie. Door te stemmen op een partij geven de kiezers hun mening aan. Die partijen bepalen door samen te overleggen vervolgens de koers van het land. In een democratisch land wordt de koers dus gevormd door aan elkaar toe te geven. Zo kunnen beslissingen worden genomen waar iedereen mee kan leven, in plaats van beslissingen waar een paar mensen helemaal achter staat, maar een grote groep helemaal niet.

Binnen een democratie zouden partijen er niet naar moeten streven ten koste van alles hun zin door te drijven. Daarmee doen ze een groot deel van de kiezers immers tekort. Het doel van de partijen zou moeten zijn, om díe koers te vinden, waar alle kiezers mee kunnen leven.